เพราะเกมส์มันไม่เหมือนชีวิตจริงไงคะ
ในเกมส์เราสามารถทำอะไรก็ได้ตามใจเรา เราอยากให้เป็นอะไร มันก็เป็นให้เรา
ส่วนชีวิตจริง บางครั้งบางคราวบางเรื่อง ที่รู้ ก็ต้องเก็บๆ มันไว้ บางทีอยากจะเป็นอย่างนั้น แต่มันก็เป็นไม่ได้
เวลาในเกมส์ ถ้าไม่พอใจตรงไหน ก็ไม่ต้องเซฟ เปิดเล่นใหม่ได้ แต่เวลาในโลกของเรา มันย้อนไม่ได้
โอกาสในเกมส์ ถ้าพลาด เดี๊ยวมันก็มาให้เราได้อีก(ไม่ว่าเราจะไม่เซฟแล้วออกมาเล่นใหม่หรืออื่นๆ)
แต่โอกาสในชีวิตจริงถ้ามันพลาดแล้ว ยากที่จะหวนกลับมาได้ เราจะไม่เซฟแล้วออกมาเล่นใหม่ ไม่ได้เหมือนในเกมส์หรอก
เพราะเกมส์ มันคือ จินตนาการ ที่สวยงามของเรา ถ้าชีวิตจริงเราต้องเผชิญกับ นานาปัญหา
รักไม่สมหวัง หรืองานไม่ได้ดั่งใจ เจ้านายแสนจะเจ้าระเบียบ หรือลูกน้องชุ่ยๆ มันคือฝันร้ายทั้งนั้น (แม้บางครั้ง นานๆ ที จะมีฝันดีกะเขาบ้าง)
แต่เกมส์ เราจะชั่วยังไง จะร้ายยังไง มันก็แล้วแต่เรา เหมือนกับเราบังคับมันได้ ให้ได้ดั่งใจของเรา
เราจึงรู้สึกว่า เราได้ปลดปล่อยความไม่สบายใจ หรือความไม่ได้ดั่งใจ ไปกับตัวละครที่เราสร้างขึ้น
คือ จะให้ตัวละครที่เราสร้างขึ้นไปตบกับ ตัวละครตัวไหนในซิมส์ก็ได้ สร้างศัตรูไปทัั่วเมืองก็ได้ ทั้งๆ ที่ชีวิตจริง ต้องคอยเลี่ยงที่จะสร้างศัตรู








ที่อยากระบายมีแค่นี้แหละ เดี๊ยวยาว



