เมนูชมรม

❀✿[̲̅Y̲̅][̲̅O̲̅][̲̅U̲̅] αяë ʍч ғαvöяiԵe boök-ไม่จริง..ฉันเข้าไปในนิยาย-✿❀【Now upตอน10!!】เรป462 13/05

ชื่อชมรม❀✿[̲̅Y̲̅][̲̅O̲̅][̲̅U̲̅] αяë ʍч ғαvöяiԵe boök-ไม่จริง..ฉันเข้าไปในนิยาย-✿❀【Now upตอน10!!】เรป462 13/05
ผู้ก่อตั้งdewi33
ก่อตั้งเมื่อ25 มิถุนายน 2014
ระดับชมรม2
รายละเอียดละคร แฟนตาซี เลิฟคอมเมดี้ ดร่าม่านิดๆ❤ จะมาสร้างความป่วนด้วยที่นางเอกของเราได้ถูกดูดเข้าไปในนิยายเล่มโปรดของตัวเองทำเอาเนื้อหาในหนังสือผิดเพรี้ยนไปหมดแต่ไม่ใช่แค่นั้นเพราะเธอต้องได้เจอกับหนุ่มสุดฮอตในหนังสือนิยายอีกต่างหากไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะกุมหัวใจเอาไว้❤มาอ่านกันเยอะๆนะคะ
จำนวนสมาชิก111
จำนวนสมาชิก

111

5 กระทู้ล่าสุดในคลับชื่อผู้ตั้งโพสต์/เข้าชมอัพเดทล่าสุด
♥ ❥▄ █ ▌จูบของเธอเป็นของฉันแค่คนเดียว ▌█ ▄ ❥♥ dewi336/222728-04-2015 15:23:31

เข้าได้ทุกคน
ตั้งกระทู้ใหม่
สถานะ
ยังไม่จบ
A
A
A
A

dewi33
#481
20-03-2018 - 13:11:04

#481 dewi33  [ 20-03-2018 - 13:11:04 ]






เฮลโหล ทุกคน นนน นน ฮื่ออ นี่มันละครประจำปีหรือยังไงกันนะ ???

ทำไมถึงดองขนาดนี้

-จริงๆแล้วปัญหามันเยอะมากจริงๆ
-ตอนนี้เปลี่ยนมาเล่นแผ่นแท้แล้วเจ้าค่ะ เข็ดแล้วเจ้าค่ะ ฮื่ออ อ
-หวังว่าปัญหาจะหายไป

กลับมาทำจนจบแน่นอน // ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตาม//

อนุญาติให้เกลียดได้เลย ยอมรับผิดทุกอย่างที่ให้รอนาน แต่ลงที คุ้มเวลาเหมือนทุกครั้งแน่นอน

ได้โปรดอย่าเพิ่งลืม และกลับมาอ่านกันเยอะๆนะคะ

คอมเม้นท์ของทุกคนคือกำลังใจที่สำคัญมากยิ่งกว่าอะไรอีก

-อ่านทุกคอมเม้นท์ คอมเม้นท์ละ20กว่าครั้ง มันทำให้ยิ้มได้จริงๆ ขอบคุณมากๆค่ะ-







เอาภาพน้ำจิ้มไปก่อนนะทุกคน





นานามิกับซาคุยะ ไปทำอะไรอยู่ที่ไหนกันนะ ??? คิคิ


แก้ไขล่าสุดเมื่อ 2018-04-18 20:33:30
fill89
fill89


コーテイ
-womannampet
#482
26-04-2018 - 16:42:11

#482 -womannampet  [ 26-04-2018 - 16:42:11 ]








ทำไมนะทำไม



ทำไมฉันพึ่งจะมาอ่านนนนน
คือแบบสนุกมากกกกกกกกกก
อ่านตั้งแต่ตอนแรกจนล่าสุดพระเอกพระนางเอกสวยขึ้นๆๆๆทุกตอน


ขอคอมเม้นแทนตั้งแต่ตอนแรกยันล่าสุดเด้อ


คือ ชอบเรียว กับยูตะ อ่ะหน้าละมุน
อยากได้มาครอบครองมากกก (แจกซิมส์บอกเขาคนแรกนะอิอิ)
นี่เป็นคนไม่ค่อยชอบอ่านพวกการ์ตูนญี่ปุ่นเพราะจำชื่อไม่ค่อยได้
แบบงะๆ ตะ แอบโง่ๆ555555 แต่นี่จำได้ทุกตัวชอบบบบ
แต่นี่แอบเชียร์นางเอกตัวจริงที่อยู่ในหนังสือเหมือนกันนะ นางน่ารัก ตาโตเชียว
และนี่เห็นรายละเอียดรูปภาพแต่ละรูป คงเหนื่อยน่าดูนะ
กว่าจะได้แต่ล้ะตอนเราเข้าใจ เพราะภาพละเอียดมากกก

สู้ๆ ต่อไปน้าา เป็นกำลังใจให้เด้ออออ




dewi33
dewi33


กลับมาแล้ว
benzbenz2537
#483
26-05-2018 - 02:37:33

#483 benzbenz2537  [ 26-05-2018 - 02:37:33 ]




รอได้ค่ะ เรื่องนี้คือดีมากจริงๆ

dewi33
dewi33


♥ Sims
Vo_peZa0042
#484
27-06-2018 - 13:33:38

#484 Vo_peZa0042  [ 27-06-2018 - 13:33:38 ]




ดูเรื่องนี้แล้วนึกถึง ซี่รีย์เกาหลี Two world สนุกมากกกกกก ชอบบมาก

dewi33
dewi33

benzbenz2537
#485
01-08-2018 - 20:17:36

#485 benzbenz2537  [ 01-08-2018 - 20:17:36 ]




ย้อนกลับมาอ่านอีกรอบ เป็นเรื่องที่อ่านไม่เบิื่อเลย


แก้ไขล่าสุดเมื่อ 2018-08-01 20:18:03
dewi33
dewi33


♥ Sims
dewi33
#486
23-08-2018 - 19:24:55

#486 dewi33  [ 23-08-2018 - 19:24:55 ]






ขอบคุณทุกคนมากๆเลยนะคะที่ยังไม่ลืมละครซิมส์เรื่องนี้ แม้ว่ามันจะผ่านมานานแค่ไหนนับตั้งแต่ที่ทำเรื่องนี้มา ครั้งแรกที่ลงเรื่องนี้เลยคือปี 2014 ซึ่งนี่ก็ใช้เวลามาจนถึง 2018 ที่ยังคงนิ่งอยู่กับที่เพราะปัญหาต่างๆ ตอนนี้ต่อให้เล่นเกมส์แท้จากสตรีม ก็ยังเข้าเกมไม่ได้อยู่ดี เราเองก็อยู่ในวัยที่ต้องหางานแล้ว แก่แล้ว วว TT แต่อย่างที่เคยบอกไว้ว่า"จะไม่ทิ้งละครเรื่องนี้แน่ๆ" ก็จะยังคงเป็นเช่นนั้น แต่ทว่า เราเพิ่งไปเรียนระยะสั้นที่ญี่ปุ่นมา1เดือน มันทำให้เราตะหนักได้ว่า จะทำอะไรในอนาคต แต่ก็ไม่เชิงว่ารู้แล้วว่าจะทำอะไร แค่พอรู้ว่าเราอยากจะใช้อะไรในการทำงาน นั้นก็คือภาษาญี่ปุ่น เราจึงได้ตัดสินใจไปเรียนต่อญี่ปุ่นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นระยะยาวแทน นั้นคือ2ปี ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดก็น่าจะเป็นมกราคมหรือเมษายน2019 ซึ่งหมายความว่า ละครเรื่องนี้จะหยุดลงอีกครั้งซึ่งนานพอทีไม่น่าจะมีใครรอแล้ว แต่ถึงยังไง ก็จะกลับมาทำถ้าเรามีเวลาทำมันจริง ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็จะทำมันให้จบให้ได้


ขอบคุณทุกคนที่เป็นแรงกำลังใจที่ดีมาตลอดค่ะ



แก้ไขล่าสุดเมื่อ 2018-08-23 19:26:54
fill89
benzbenz2537
-womannampet
benzbenz2537


コーテイ
benzbenz2537
#487
25-08-2018 - 02:10:00

#487 benzbenz2537  [ 25-08-2018 - 02:10:00 ]




quote : dewi33

ขอบคุณทุกคนมากๆเลยนะคะที่ยังไม่ลืมละครซิมส์เรื่องนี้ แม้ว่ามันจะผ่านมานานแค่ไหนนับตั้งแต่ที่ทำเรื่องนี้มา ครั้งแรกที่ลงเรื่องนี้เลยคือปี 2014 ซึ่งนี่ก็ใช้เวลามาจนถึง 2018 ที่ยังคงนิ่งอยู่กับที่เพราะปัญหาต่างๆ ตอนนี้ต่อให้เล่นเกมส์แท้จากสตรีม ก็ยังเข้าเกมไม่ได้อยู่ดี เราเองก็อยู่ในวัยที่ต้องหางานแล้ว แก่แล้ว วว TT แต่อย่างที่เคยบอกไว้ว่า"จะไม่ทิ้งละครเรื่องนี้แน่ๆ" ก็จะยังคงเป็นเช่นนั้น แต่ทว่า เราเพิ่งไปเรียนระยะสั้นที่ญี่ปุ่นมา1เดือน มันทำให้เราตะหนักได้ว่า จะทำอะไรในอนาคต แต่ก็ไม่เชิงว่ารู้แล้วว่าจะทำอะไร แค่พอรู้ว่าเราอยากจะใช้อะไรในการทำงาน นั้นก็คือภาษาญี่ปุ่น เราจึงได้ตัดสินใจไปเรียนต่อญี่ปุ่นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นระยะยาวแทน นั้นคือ2ปี ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดก็น่าจะเป็นมกราคมหรือเมษายน2019 ซึ่งหมายความว่า ละครเรื่องนี้จะหยุดลงอีกครั้งซึ่งนานพอทีไม่น่าจะมีใครรอแล้ว แต่ถึงยังไง ก็จะกลับมาทำถ้าเรามีเวลาทำมันจริง ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็จะทำมันให้จบให้ได้


ขอบคุณทุกคนที่เป็นแรงกำลังใจที่ดีมาตลอดค่ะ




เอาไว้ถ้ามีเวลาว่างจริงๆค่อยมาต่อก็ได้ค่ะ
เป็นกำลังใจให้ในเรื่องการเรียนและการทำงานนะคะ


แก้ไขล่าสุดเมื่อ 2018-08-29 21:31:39
dewi33
dewi33


♥ Sims
dewi33
#488
18-10-2018 - 21:02:28

#488 dewi33  [ 18-10-2018 - 21:02:28 ]














สวัสดีทุกคน นี่ก็ผ่านมานานมากแล้ว2ปีแล้วอะไรไต่างๆก็เข้ามาเยอะแยะมากมาย
ส่วนใหญ่จะไปทางเรื่องเรียนต่อ อย่างที่เคยพิมพ์บอกไปแล้วเรปบนว่าเราต้องไปเรียนที่ญี่ปุ่นซึ่งตอนนี้ก็ยังอยู่ญี่ปุ่น
มันยากมากที่จะทำละครต่อโดยที่ไม่มีคอมที่สามารถเล่นซิมส์ได้ รวมถึงเรียนบวกกับทำงานพาสไทม์ไปพร้อมๆกัน
และการเรียนก็หนักมากเหลือเกิน แต่เราไม่เคยลืมละครซิมส์เรื่องนี้เลย อยากทำต่อใจจะขาด คิดถึงตัวละครซิมส์
คิดถึงการได้นั่งอ่านคอมเม้นท์ของรีดเดอร์ แต่มันไม่ง่ายจริงๆ เพราะงั้นเราเลยทำมาในรูปแบบของนิยายแทนไปก่อน
ถ้าทุกคนไม่ว่าอะไรที่จะอ่านโดยไม่มีภาพไปก่อน จนกว่าจะได้เจอกันอีกครั้ง ขอโทษจากใจ...




เสียงรถไฟที่แล่นอยู่บนรางด้วยความเร็ว โดยที่ฉันยังคงไม่รู้จุดมุ่งหมายว่าเรากำลังจะไปที่ไหน แต่ก็รู้สึกว่า ไม่ว่าจะไปที่ไหนฉันก็พร้อมที่จะไปทั้งนั้น...

วันหยุดฤดูหนาวเพิ่งจะผ่านไปไม่กี่วัน วันหยุดปีใหม่ก็มาติดๆกันเลย ฉันกับซาคุยะเลยตัดสินใจที่จะไปเที่ยววันหยุดยาวนี้ด้วยกัน ก่อนหน้านี้ที่คุณน้าไม่สบายจนเข้าโรงพยาบาล ตอนนี้พี่เคียวบอกว่าคุณน้ากลับมาแข็งแรงอีกครั้ง เหมิือนจะดีขึ้นกว่าทุกที รวมถึงเอริกะจังด้วย เป็นเพราะเหตุอะไรน่ะหรอ ฉันก็ยังไม่ได้ถามพี่เคียวเลย แต่นั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องดีละนะ ที่ได้เห็นทั้งสองกลับมายิ้มด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขแบบนั้นอีกครั้ง

พวกเราสองคนลงจากรถไฟ พร้อมกับมองรถไฟขบวนเดิมแล่นออกจากสถานีจนสุดตา ในตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่าเรานั้งรถไฟมาที่เมืองเก่ามากๆเมืองนึงในญี่ปุ่น พวกเราเดินออกมาจากสถานี พร้อมกับแผนการเที่ยวที่วางไว้อย่างดีของซาคุยะ และสีหน้าที่ต่ืนเต้น ดูสดใสร่าเริงแบบที่ฉันไม่สามารถเห็นได้บ่อยๆของซาคุยะนั้น อยากเก็บทุกอย่างไว้แบบนี้ตลอดไปจัง เพราะซาคุยะเองก็ดูเหมือนจะมีรอยยิ้มที่มีความสุขแบบนั้นเหมือนกัน...

พวกเราไปเที่ยวด้วยกันหลายที่ ทั้งธรรมชาติ คาเฟ่ ได้ถ่ายรูปด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน แกล้งกัน ราวกับว่าพวกเราเป็นเด็ก และสายตาที่จ้องมองมาจากคนรอบข้างเป็นเหมือนกับสายรุ่งและผีเสื้อ ใบหญ้าที่ปริวไสว ให้เราได้เล่นแสงแดดในยามหนาวอย่างไม่รู้สึกหนาว ช่างอบอุ่นเหลือเกินเวลาที่อยู่กับซาคุยะ รอยยิ้มของเค้า อยากปกป้องเอาไว้จัง...

พวกเราเจอสถานที่นึงอยู่บนเนินเขาเป็นเหมือนศาลแต่มีคนคอยดูแลอยู่ที่นั้น เค้ามอบกำไลที่เหมือนกันให้เราทั้งคู่ ตลกดีที่เราออกมาแล้วยืนขำกันอยู่สองคน นี่ฉันฝันไปหรือป่าวที่ได้ทำเรื่องที่คู่รักเค้าทำกันกับซาคุยะ ถ้าเป็นฝันล่ะก็อย่าเพิ่งให้ฉันรีบตื่นเลยนะ...
งานเทศกาล

และแล้ววันปีใหม่ก็กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่ชั่วโมง นี่ฉันอยู่ในหนังสือนิยายมาจะเป็นปีแล้วหรอเนี่ยนับตั้งแต่ปิดเทอมฤดูร้อน ระหว่างที่ฉันคิดเรื่องพวกนี้อยู่ในหัว ฉันเดินผ่านผู้คนที่สวมชุดยูกะตะ สวยงามมากมาย ตรอกทางเดินที่ประดับไปด้วยโครมไฟสีแดง ร้านขายของกิน รวมถึงซุ้มเล่นเกม การแสดง การละเล่นต่างๆ ยิ่งเห็นสิ่งเหล่านี้มากเท่าไหร่ ฉันยิ่งคิดว่ามันจะเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาได้ยังไง ทั้งๆที่... ทั้งๆที่ทุกคนกำลังยิ้ม สนุกสนาน มีความสุขในวันเทศกาลกันทุกคนขนาดนี้ อยู่ตรงหน้าฉันขนาดนี้ ได้โปรด...


ซาคุยะ: มัสซึโมโตะ

ได้โปรดอย่างเพิ่ง

ซาคุยะ: เน่ มัสซึโมโตะ

อย่าเพิ่งรีบให้ฉันออกไปเลยนะ

ซาคุยะดึงแขนของฉันที่เดินอยู่ข้างหน้าให้หันกลับมามองที่เจ้าตัวพร้อมกับออกแรงในการดึงเพื่อให้ฉันเข้ามาใกล้เจ้าตัวแบบสุดๆ

ซาคุยะ: ฉันเรียกเธอตั้งนาน ไม่ได้ยินรึไง

สีหน้าแบบนี้อีกแล้ว จะทำให้เราใจเต้นไปถึงไหนนะ แล้วนี้ก็...

นานามิ: กะ...ใกล้เกินไปแล้วนะะะ ซาคุยะ!!

ซาคุยะ: ก็อยากเรียกแล้วไม่สนใจเองทำไมละ ทีนี้จะสนใจกันได้หรือยัง หะ?

นานามิ: ขอโทษที เผลอเหม่อไปหน่อยน่ะ

ซาคุยะ: งั้นหรอ

จะเอาหน้าเข้ามาใกล้ทำไมเนี่ยยย ไม่อยากให้ได้ยินเสียงหัวใจเลย หน้าอายจริงๆ ใจเย็นไว้นานามิ เค้าแค่ถามเอง แต่ทำไม ทำไมถึงเจ้าเล่ห์แบบนี้นะซาคุยะ จะแกล้งกันงั้นหรอ รู้ทั้งรู้แท้ๆว่าฉันชอบมากขนาดนี้ ไม่กลัวจะทนไม่ไหวบ้างหรือไง อยากจะทำมากกว่าจับมือด้วยซ้ำ โอ้ยยยย นี่เราคิดอะไรอยู่เนี้ยยยย!!!! บ้าเอ้ย
ซาคุยะ: เป็นไรของเธอ ทำหน้าพิลึกชะมัด หึ ;] คิดไม่ซืออยู่สินะ นอนด้วยกันสองต่อสองมาตลอดวันหยุดแท้ๆ ยังไม่ชินอีกหรือไง

นานามิ: เอ๊ะ

ซาคุยะ: ใจเย็นๆหน่อยสิดูดอกไม้ไฟข้ามปีเสร็จแล้วค่อยกลับห้องไปทำเรื่องที่เธอคิดในหัวทีหลังนะ

นานามิ: เอ๊ !!!!!!!!!! ฉะ.. ฉะฉะฉัน ไม่ได้คิดเรื่องพวกนั้นอยู่สักหน่อยนะ

ซาคุยะ: น่า น่า ไปที่ศาลแล้วไปดูพุกันเถอะ

นานามิ: เดี๋ยวสิ ซาคุยะฟังฉันก่อน ฉันไม่ได้คิดเรื่องพวกนั้นสักหน่อยน้าา าา!!!

ซาคุยะ: เข้าใจแล้วๆ จะรีบดูพุแล้วไปทำให้นะ

นานามิ: ซาคุยะะะะ!!! คนบ้าา าา เลิกพูดเรื่องพวกนี้ไปเดินไปได้ไหมเนี่ย

ซาคุยะ: ก็เธอไม่หยุดพูดเองนี่หน่า อีกอย่างที่เดินไปด้วยก็เพราะกลัวไม่ทันดูพุ ยังไงละ เราต้องเข้าแถวไหว้เทพเจ้าที่ศาลอีกด้วยนะ

นานามิ: งั้นก็เชื่อที่ฉันพูดก่อนสิ!!! คนบ้าาาา!!!!!

เสียงหัวเราะเบาๆบนสีหน้าของเจ้าของแผ่นหลังที่เรามองจากด้านหลัง กับมือที่กุมพาเราเดินนั้นช่างอบอุ่นเหลือเกิน มีความสุขเหลือเกิน

เราเข้าแถวรออธิฐานอยู่พักนึงไม่น่าเชื่อว่าเมืองเล็กๆจะมีผู้คนมากมายมาเที่ยวงานเทศกาลเยอะขนาดนี้

หลังจากที่เราไหว้ขอพรเสร็จแล้วพวกเราทั้งคู่ก็เดินมายังจุดที่ผู้คนนั่งรอดูพุ พุลูกแรกถูกจุดขึ้นไปลูกแล้วลูกเล่า เราสองคนยืนมองกันด้วยความสงบพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า ชื่นชมสิ่งที่ได้เห็นร่วมกัน


นานามิ: ครั้งที่สองที่เราได้มาดูพุด้วยกันสินะซาคุยะ

ซาคุยะ: อื้ม

นานามิ: ตอนนั้นฉันสร้างเรื่องให้ซาคุยะแท้ๆ แต่ก็ยังมาดูด้วยกัน

ซาคุยะ: รู้ตัวก็ดีแล้ว ว่าสร้างเรื่อง

ฉันเงยไปจ้องหน้าซาคุยะอยู่พักนึงจนเค้าละสายตาจากพุแล้วก้มลงมามองด้วยสีหน้าที่จริงจังแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น

ซาคุยะ: แต่ฉันให้อภัยเธอ เพราะไม่อยากให้เธอหายไปต่อหน้าต่อตาแบบนั้นอีก

น้ำตาที่เอ่อล้นออกมาแบบไม่ทันตั้งตัวของฉัน ทำให้มือที่ใหญ่นุ่มและอ่อนโยนของซาคุยะมาสัมผัสที่แก้มของฉันพร้อมกับเช็ดมันออกอย่างช้าๆ สีหน้ายังคงนิ่งเฉยเหมือนกับคิดสิ่งนึงในใจ ก่อนที่จะค่อยๆก้มลงมา

ซาคุยะ: ฉันรู้ว่าฉันพูดประโยคนี้กับเธอไปแล้ว แต่... อย่าหายไปไหนอีกเลยนะ นานามิ

ริมฝีปากที่นุ่มของซาคุยะประทับกับริมฝีปากของฉันอย่างเบาๆ จูบของฉันกับซาคุยะท่ามกลางผู้คนและพุที่ยังคงจุดต่อไป รวมถึงเสียงที่ผู้คนกำลังนับถอยหลัง มันเงียบไปหมดเหมือนณ ตอนนั้นมีแค่ฉันกับซาคุยะแค่สองคน ฉันชอบนายเหลือเกิน ซาคุยะ

ณ ที่พัก

นอนกับซาคุยะมาตลอดวันหยุดแล้วก็จริง แต่ทำไมกันนะ ทำไมคืนนี้ถึงรู้สึกแปลกไปหรือเพราะพวกเราเพิ่งพูดคุยเรื่องจริงจังพวกนั้นไปกันแน่นะ

ซาคุยะ: อาบน้ำด้วยกันไหม

เอ๊ะ เอ๊ ถามคนด้วยประโยคแบบนั้นแล้วยังทำหน้านิ่งแบบนั้นได้ไงกันนะ บ้าที่สุดเลย

ซาคุยะ: 55555 แกล้งเธอนี่สนุกจริงๆ ไม่ต้องทำหน้าประหลาดแบบนั้นหรอกยัยต๊อง ฉันไม่ทำเรื่องพวกนั้นกับเธอหรอกน่า

เอ๊ะ หมายความว่าไงที่ว่า “ไม่ทำเรื่องพวกนั้นกับเธอ” เพราะฉันไม่น่าดึงดูดให้ทำเรื่องพวกนั้นหรอกหรอ เอ๊!!! ทำรู้สึกอายแบบนี้กันนะทำไม ทำไม ทำไม ถ้าเป็นยูริ ซาคุยะจะอยากทำอะไรมากกว่าจูบไหมนะ โอ้ยยย เราคิดอะไรอยู่เนี้ย เรากลัวเรื่องแบบนั้น หรือเราอยากให้เกินเรื่องแบบนั้นกันแน่ นี่ฉันเป็นอะไรเนี้ย รู้สึกหงุดหงิดชะมัด ตัวเองพูดประโยคแบบนั้นแล้วเดินไปอาบน้ำสบายใจเลยนะ คนบ้า

ฉันเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อที่จะดับอารมณ์อันร้อนรุมด้วยนม แต่ว่ากล่องที่ฉันยกซดแบบเต็มๆนั้นดันกลายเป็นกล่องสาเกบ๋วยซะนี่ ได้ไงกันนะ!! ลืมดูให้ดีก่อนซะได้แย่ละ รู้สึกเหมือ... .น..

…………………………

ซาคุยะ: ฉันอาบน้ำเสร็จแล้วนะ เธอจะมาอาบต่อเลยก็ได้นะ

เงียบ

ซาคุยะ: มัสซึโมโตะ มัสซึโมโตะ

นานามิ: : ซา าา าคุ ยะ ะะ ะ โค นนบร้าา

ซาคุยะ: เห้ยนี่เป็นไรไปเนี่ย หืมกลิ่นสาเก อย่าบอกนะ

นานามิ: ทำไม ฉานมันม่ายน่าทำเรื่องอย่างว่าด้วยสินะ ใช่สิฉันมันไม่ดึงดูดซาคูยะเลยสักนิดนิ

ซาคุยะ: นิ ยัยต๊องเมาแล้วนะ รู้ตัวไหม

นานามิ: ใครเมากัน ซาบูยะนั่นแหละเมา ทำไมไม่ใส่เสื้อ จะอ่อยกันหรอ

ซาคุยะ: ซาคุยะ ซาคุยะ ซาบูยะนั่นใครกัน ยัยต๊องงงง!!!

นานามิ: ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะ ถ้าไม่เห็นฉันเป็นผู้หญิงงั้นฉันจะแก้ผ้าตรงนี้แหละ เอ้าา า

นานามิเริ่มถอนชุดยูกะตะที่ใส่ออกที่ละชิ้น ซาคุยะเห็นแบบนั่นจึงเข้ามาจับที่มือก่อนที่จะไม่มีผ้ามาบดบังผิวหนังนั้นเลย

ซาคุยะ: พอได้แล้ว

นานามิ: ม่ายย ทำไมยังไงฉันก็เป็นผู้หญิงที่ซาคุยะต้องการไม่ได้อยู่ดีหรอ

ซาคุยะ: ไม่ใช่แบบนั้น

ซาคุยะพูดพลางค่อยๆเอามือจับเสื้อของนานามิขึ้น เพื่อไม่ให้เห็นช่วงไหล่เล็กๆนั้นมากเกินไป

นานามิ: งั้นก็ ช่วยทำให้ฉันเป็นของซาคุยะทีสิ ฉันอยากเป็นของซาคุยะที่สุดเลยนะ

ซาคุยะยืนอึ้งอยู่สักพักเพราะกลัวว่าจะเผลอทำอะไรลงไปจริงๆ

ซาคุยะ: ไม่ใช่เพราะเธอไม่เหมือนผู้หญิงหรือไม่ดึงดูด แต่เพราะฉันต้องอยู่กับเธอสองต่อสองแบบนี้มาตลอดเลยยังไงละ ฉันถึงต้องคอยอดทนไว้

นานามิ: แล้วใครขอให้นายทนกันละ

ซาคุยะ: ฉันเคยเตือนเธอแล้วนะว่าอย่าพูดเรื่องพวกนี้เวลาอยู่กับผู้ชายสองต่อสอง

นานามิ: เป็นเพราะฉันชอบซาคุยะมากๆเลยยังไงละ ฉันเลยไม่กลัวซาคุยะ

ซาคุยะ: นี่เธอเอาคืนที่ฉันชอบแกล้งเธอใช่ไหม เธอชนะแล้ว ถ้ายังไม่เลิกแกล้ง ฉันเผลอทำอะไรเธอลงไปฉันไม่รู้ด้วยนะ

นานามิ: ฉันพูดจริง

นานามิพูดพลางเอื้อมมือขวาไปสัมผัสหน้าของซาคุยะมือข้างซ้ายก็เริ่มถอดชุดยูกะตะของตัวเองลงอีกครั้ง

ซาคุยะ: ฉันเตือนเธอแล้วนะ

ซาคุยะพูดพลางประคองใบหน้าอันเล็กนั้นและจูบอย่างอ่อนโยนโดยที่มืออีกข้างก็ช่วยถอดชุดยูกะตะของนานามิลงพร้อมกับประคองตัวที่แทบจะทรงตัวเองไม่ไหวนั้นไปที่เตียงนอน ซาคุยะที่อยู่ด้านบนตัวของนานามินั้น ค่อยๆเริ่มจูบลงไปบริเวณเหนือหน้าอกจนเกิดรอยแดงเป็นจั้มๆ สีหน้านานามิที่เหมือนจะเริ่มกลัวถูกทำให้ผ่อนคล้ายด้วยการจูบเบาๆที่หน้าผาก ค่อยๆเลือนลงมาที่จมูก และที่ปากอีกครั้ง บรรยากาศที่ยังคงมีทั้งเสียงของพุและแสงของพุที่สาดส่องเข้ามาในห้องทำให้คืนนั้นเป็นค่ำคืนที่แสนวิเศษ...


ณ ร้านคาเฟ่แห่งหนึ่งในโตเกียว

โทโกโร่: ไม่คิดเลยว่าพวกเราสามคนจะมาเค้าดาวน์ปีใหม่ด้วยกัน

ยูตะ: ไม่น่าแปลกเท่า คนอย่างไอ้รันจะมาด้วยมากกว่า นึกว่าจะไปกับสาวๆเหมือนทุกปี

รัน: อะ อะไรของแกไอ้ยูตะ ฉันก็มากับพวกแกอยู่แล้วปะวะ

โทโกโร่: หรอ- -

รัน: เฮ้ยนั่นมัน... มิทสุไม่ใช่หรอ

โทโกโร่หันออกไปมองด้านนอกหน้าต่างอย่างรวดเร็ว มิทสุที่เดินมากลับผู้ชายอีกคนนั้นทำให้โทโกโร่นึกถึงคำพูดของมิทสุที่บอกว่ามีคนที่ชอบแล้ว

โทโกโร่ : [หมอนั่นคือคนที่เธอชอบงั้นหรอ เหอะ ฉันควรต้องเชื่อแบบนั้นจริงๆงั้นหรอ]

โทโกโร่ลุกออกจากที่นั่งอย่างเร็วพร้อมกับวิ่งไปหาคนที่ทำให้จิตใจของตนร้อนรนแบบนั้น

รัน: เฮ้ย! ไอ้โทโกโร่ จะไปไหนวะ!!!

ยูตะ: ปล่อยมันไอ้รัน ให้มันได้ทำสิ่งที่มันควรจะต้องทำมาตั้งนานแล้วเถอะ แกเองก็เหมือนกัน จะทำอะไรก็รีบทำเลิกวางท่าเพล์บอยได้แล้ว เจอคนที่ทำให้รู้สึกถึงความรักจริงๆได้แล้วไม่ใช่หรอวะ ก็รักษาเค้าไว้ซะ บ้างอย่างถ้าเสียไปแล้ว ก็ไม่มีทางได้คืนมาอีกแแล้วนะ

รัน: อื้ม!

รันทำหน้าตาจริงจังพร้อมกับลุกขึ้นและเดินออกจากโต๊ะไป แต่ก็หยุดเพื่อที่จะหันกลับมาบอกคนที่เตือนสติเค้า

รัน: บอกคนอื่นมันง่าย นายคิดว่างั้นไหม ขอบใจนะเว้ยแล้วเจอกันเปิดเทอม

ยูตะพอได้ยินคำของรันที่ทิ้งท้ายไว้แบบนั้น ก็ได้แต่นั้งแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างเข้าใจเป็นอย่างดี

ยูตะ: [ถูกของนาย ฉันบอกแกได้แต่ทำไมฉันเป็นคนเดียวที่ยังนั้งอยู่ตรงนี้กันนะ...]

โทโกโร่ที่วิ่งตามมิทสุออกไปจนถึงและคว้ามือเพื่อรั้งมิทสุไว้โดยไม่แคร์คนที่มากับมิทสุเลยสักนิด

มิทสุ: อ๊ะ! โทโกโร่ ทำอะไรของนายน่ะ ฉันตกใจนะ แล้วทำไมถึงวิ่งหอบมาแบบนี้ละ

โทโกโร่: ฉันเข้าใจแล้ว ฉันเข้าใจดีแล้วมิทสุ การที่ต้องอยู่อย่างเป็นคนอื่นใส่กัน ทั้งที่รักมากขนาดนี้ ทั้งที่อยากอยู่ด้วยมากขนาดนี้ ทั้งที่... ทั้งที่ไม่สามารถลืมเรื่องต่างๆของกันและกันไปได้เลย ฉันเข้าใจดีแล้ว ขอร้องละยกโทษให้ฉันที่ปกป้องเธอไม่ได้เลยต้องโกหกเธอว่าไม่รักเธอแล้ว แถมยังบอกว่าไม่อยากเป็นเพื่อนกับเธอ ทั้งที่เรารู้จักกันมาทั้งชีวิตขนาดนั้นอีก ฉันไม่นึกถึงความรู้สึกเธอเลย มันเป็นการแก้ปัญหาที่งี่เง้าที่สุด ไม่ได้เรียกว่าปกป้องเธอด้วยซ้ำ แต่ได้โปรดให้โอกาสคนขี้ขลาดคนนี้อีกครั้งทั้งเถอะนะ ได้โปรดอย่าตกลงคบกับหมอนี้เลยนะ มิทสุ

มิทสุฉีกยิ้มออกพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา

มิทสุ: ฉันรู้อยู่แล้วล่ะนะ ฉันรู้ว่านายทำเพื่อปกป้องฉัน เพราะฉันรู้จักนายมาตั้งแต่เด็กทำไมฉันจะไม่รู้นิสัยนาย จะว่าไปทำแบบนั้นมันก็ได้ผลนะ พวกนั้นเลิกยุ่งกับฉันจริงๆนั้นแหละ แต่นั่นก็...

โทโกโร่: อะไร นั่นก็อะไร

มิทสุ: มันก็เหงาสุดๆไปเลยเหมือนกันที่ทำแบบนั้นน่ะ การที่ฉันยังคอยตื้อนายเรียกนายว่าที่รักเหมือนเดิม มันช่วยให้ฉันรู้สึกว่าเรายังเหมือนเดิมกันอยู่ แต่ก็นะ

โทโกโร่: บอกฉันมามิทสุ ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษกับสิ่งที่ทำไป ขอแค่บอกมาทุกอย่างฉันจะทำ แค่เลิกกับหมอนั้นซะ

มิทสุ: ไม่ได้หรอก ฉันคบเค้าแล้วคงเลิกไม่ได้

โทโกโร่: เอ๊ะ [ผมช้ามาตลอดผมรู้ดี แต่ไม่เคยคิดเลยว่าการปกป้องใครสักคนมันต้องใช้ความเร็วขนาดไหนเวลาที่ปล่อยใครไปแล้วต้องการเค้ากลับมา ตอนนี้ผมได้เรียนรู้อีกครั้ง]

มิทสุอมยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับสีหน้าที่กลั้นขำเอาไว้ เหมือนรู้สึกสะใจอะไรบ้างอย่างตอนที่ได้เห็นสีหน้าอันแสนเศร้าของโทโกโร่

มิทสุ: จะให้เลิกคบได้ไงละ ก็ยัยเนี้ยมันเพื่อนฉันนิ แถมนางยังชอบผู้ชายด้วยนะ

โทโกโร่: เอ๊!!!!!!!
เพื่อนมิทสุ: โอ้ยยืนฟังมาตั้งนานละ ขอเดี๊ยนพูดบ้างนะฮะ คนที่มาชอบนังมิทสุน่ะ โดนปฏิเสธหน้าจ๋อยเป็นหมาหงอยไปนานละจ้า แต่ถ้าคราวนี้นังนี้มันเล่นตัวมากนักอีกละก็มาคบกับเราได้นะจ้ะ จุบุจุบุ

โทโกโร่: เอ๊!!!!!!!!!!!

มิทสุ: 555555555555 ^^

เพื่อนมิทสุ: สงสัยคืนนี้ฉันคงโดนเทละมั้ง งั้นก็โชคดีนะยะ ฉันไปหาเหยือเอาข้างหน้าก็ได้ ชิชิ

โทโกโร่: น่าอายชะมัดเลย

มิทสุ: พวกเราไปดูดอกไม้ไฟด้วยกันนะโทโกโร่

โทโกโร่: เอ เอ เธอจะพูดชวนฉันแบบนี้ได้ไง ฉันต้องเ้ป็นคนชวนเธอสิ

มิทสุ: แล้วมันต่างกันยังไงเล่า

โทโกโร่: ต่างสิ เพราะฉันเป็นผู้ชายไง แถมยังอยู่ในช่วงรอเธอยกโทษให้ด้วย

มิทสุ: เลิกพูดมากแล้วตามมาได้แล้วหน่าาาาา

โทโกโร่: ได้ไงเล่า เธอต้องให้ฉันเป็นฝ่ายชวนก่อนเส้!

มิทสุ: น่ารำคาญ!!!!!!!!! เดินตามเร็วๆเข้า

โทโกโร่: %#$%@%$!^%%*%(&%&%((^()&


เช้าวันต่อมา...

ซาคุยะ: ตื่นแล้วหรอ

ตัวฉันที่กำลังงัวเงียเพราะแฮงค์สาเกเมื่อคืนกำลังถูกซาคุยะนอนท้าวคางทำหน้าตาเจ้าเล่ห์จ้องมาที่ฉันอยู่แบบนั้น กับสภาพฉันที่ ที่...

นานามิ: ม่ายยยยยยยยย!!!!!!!!!!! ทำไมฉันถึงไม่ใส่เสื้อผ้าละะะะะะะ !!!!!! ทำไมถึงมีแต่ชุดชั้นในแบบนี้ !!!!!!!! ซะ..ซาคุยะนายทำอะไรฉันเมื่อคืนนี้อย่างนั้นหรอ

ซาคุยะ: จำอะไรไม่ได้เลยหรอ ก็เธออยากให้ฉันทำเรื่องอย่างว่า ก็เลย...

นานามิ: หยุด!!! ไม่ต้องพูดแล้ว ซาคุยะขี้โกงนิ ก็ฉันเมาอยู่แท้ๆ ยังทำเรื่องแบบนั้นทั้งที่ฉันไม่มีสติอีก บ้าที่สุดเลย

ซาคุยะ: อืมมม ที่เธอพูดก็เกินไปนะ ฉันไม่ได้ขี้โกงสักหน่อยเพราะเธออ่อยฉันแบบสุดๆไปเลยนี่นา

นานามิ: บ้า บ้า บ้า ฉันเกลียดซาคุยะแล้วว!!

ซาคุยะ: หึหึ ฉันไม่ฉวยโอกาสตอนเธอไม่ได้สติแบบนั้นหรอกน่า

นานามิ: เอ๊ะ

ซาคุยะ: เสียดายหรอ

นานามิ: เอ๊!! ป่าวนะ ตะ..แต่ทำไมถึงมีรอยจั้มๆตรงแถวๆหน้าอกละ

ซาคุยะ: ก็เธออยากเป็นของฉันมาก ฉันก็เลยทำคิสมาร์คเป็นสัญลักษณ์ไว้ว่าเธอเป็นของฉันแค่คนเดียว

ทำสีหน้าแบบนั้นอีกแล้ว ถึงตอนนี้หิมะจะกำลังตกอยู่แต่รู้สึกหน้ามันร้อนฉ่าขึ้นมาเองสะอย่างนั้น ซาคุยะร้ายกาจชะมัด แต่...ซาคุยะต้องอดทนขนาดไหนนะที่ไม่ทำเรื่องอย่างว่ากับเราทัั้งที่เราเป็นแบบนั้นต่อหน้าแท้ๆ

ซาคุยะ: ไปอาบน้ำเถอะ วันนี้เราต้องกลับโตเกียวแล้ว

นานามิ: ซาคุยะ

ซาคุยะ: หืม

นานามิ: ถ้าเป็นคุณยูริ... ซาคุยะจะอดทนแบบนี้ไหม

ซาคุยะนิ่งไปสักพักราวกับว่ารอให้นานามิพูดสิ่งที่คาใจตอนที่มีสติแบบนี้ แล้วจึงขึ้นค่อมอยู่ด้านบนพร้อมกับกดแขนทั้งสองข้างของนานามิลงกับเตียงแนบหัวของเธอ

นี่ฉันพูดอะไรผิดไปหรือป่าวนะทำไมจู่ๆซาคุยะก็ทำแบบนี้ละ หรือว่าโกรธที่พูดถึงคุณยูริกันนะ

ซาคุยะ: ขอบคุณที่ถามออกมาตรงๆนะ อย่างที่บอกฉันไม่อยากฉวยโอกาสกับเธอทั้งแบบนั้น กับเธอไม่ใช่ว่าฉันไม่เห็นเธอเป็นผู้หญิงหรือว่าไม่ดึงดูด แต่เพราะเป็นเธอฉันอยากจะถนอมเธอไว้จนกว่า...

นานามิ: จนกว่าอะไรหรอ

ซาคุยะ: จนกว่าฉันจะรู้สึกว่าเธอพร้อมที่จะทำจริงๆ กับเธอน่ะคิดว่าฉันอยากอดทนจนมาถึงตอนนี้หรือไง อยู่บ้านเดียวกันฉันแทบจะบ้าตายกับเธอรู้ไว้ซะ

โอ้ย หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาแล้ว เค้าจะได้ยินมั้ยนะ แต่รู้สึกดีจังที่ได้ยินซาคุยะตอบมาแบบนั้น เป็นคนดีจริงๆเลยนะซาคุยะ

ซาคุยะ: จะลุกได้ยัง หรือจะให้ทำมอนิ่งคิสก่อน

นานามิ: เอ๊ ก็ซาคุยะค่อมอยู่แบบนี้จะลุกได้ไงกันละ

ซาคุยะ: อ๊ะ นั่นสินะ โทษที

เขินสุดๆ เขินมาก ดาเมจแรงเกินไปแล้ววว คนบ้า เผลอทำหน้าตาพิลึกออกไปอีกหรือป่าวนะเรา เฮ้อออ

ต่อเรปล่างเลย
VVVV


แก้ไขล่าสุดเมื่อ 2019-11-30 22:52:45


コーテイ
dewi33
#489
30-11-2019 - 14:06:46

#489 dewi33  [ 30-11-2019 - 14:06:46 ]






ณ โตเกียว
หน้าบ้าน มิยาโกะ


มิยาโกะเปิดประตูออกมาพร้อมกับความตกใจเพราะคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าของเธอคือคิมุระ รัน

มิยาโกะ: คะ..คุณคิมุระมาทำอะไรที่หน้าบ้านของฉันคะ

รัน: อะฮึม คืออย่างนี้นะ

รันยืนมือถือตัวเองไปให้มิยาโกะ

มิยาโกะ: อะไรคะ จู่ๆก็... อ้ะหรือว่าคิดว่ามือถือนี่เป็นของฉัน ไม่ใช่แล้วค่ะ เพราะของฉันยังอยู่ที่ตัวน่ะค่ะ ขอโทษนะคะฉันต้องขอตัวก่อน

รัน: อ้ะ เดี๋ยวสิไม่ได้คิดว่าเป็นของเธอสักหน่อย

มิยาโกะ: แล้วจู่ๆยืนมือถือออกมาให้ทำไมหรอคะ

รัน: ฉันจะให้เธอดูว่าฉันลบไลน์,เบอร์โทร,อีเมลของผู้หญิงที่ฉันเคยคุยด้วยทั้งหมดแล้ว

หลังจากที่ได้ยินบ้างสิ่งที่ไม่มีที่มาที่ไปแบบนั้นมิยาโกะก็ได้แต่ทำหน้าหงุนงงและสับสนกับผู้ชายที่ไม่แม้แต่จะแคร์ผู้หญิงหน้าไหนที่เค้าเคยเดตด้วยเลย

มิยาโกะ: อยู่ๆทำไมถึงมาบอก... ไม่ใช่สิ ทำไมถึงทำแบบนั้นละคะ

รัน: ฉันรู้ว่าที่ฉันกำลังทำอยู่อาจทำเธอสับสน แต่ฉันไม่อยากทำเหมือนฉันไม่แคร์อะไรอีกแล้ว ทั้งที่จริงๆฉันแคร์มาตลอดนั้นแหละ แต่แค่ปกป้องตัวเองจากความรู้สึกอ่อนไหวทั้งหลายด้วยการทำตัวแบบนั้น แบบที่เธอรู้จักชื่อเสียงฉันนั้นแหละ มันรู้สึกดีกว่าที่ตัวเองจะเป็นฝ่ายถูกเกลียด อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องรู้สึกว่าจะต้องเสียใจในภายหลังถ้าหากฉันได้รักไปแล้ว แต่ความรู้สึกพวกนั้นก็ไม่เคยเกิดขึ้นจริงๆหรอกเธอรู้ไหม

มิยาโกะ: เอ๊ะ แต่บางคนที่คุณคิมุระคบด้วยก็มีคนที่คบมานานนี่คะ

รัน: อื้ม แต่ว่านะ คนพวกนั้นน่ะ พอรู้กฏการคบผู้หญิงของฉัน พวกนั้นก็เริ่มทำเหมือนฉันเป็นเครื่องประดับชิ้นนึงที่เอาไว้โชว์เพื่อนๆของพวกเธอ ว่าได้คบกับคนฮอตของโรงเรียนควินไฮ เวลาอยู่ด้วยกันเรื่องที่คุยกันนั้นส่วนใหญ่ถ้าไม่เป็นเรื่องที่พวกหล่อนชอบก็เป็นเรื่องที่ไม่มีความหมาย แต่พอฉันได้เจอกับผู้หญิงคนนึงในเว็บออนไลน์ เรื่องที่คุยกับต่างออกไป ความรู้สึกก็ต่างออกไป เธอคนนั้นถามฉันด้วยคำถามที่ฟังแล้วอบอุ่นทุกครั้ง อย่างเช่น “วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง” หรือไม่ก็คุยกันเรื่องความชอบต่างๆ แม้ว่าฉันจะเล่าเรื่องน่าอายแค่ไหน เธอคนนั้นก็ยังคงขำ และสนุกกับเรื่องไร้สาระของฉันทุกครั้ง เราแลกเปลี่ยนเรื่องราวของพวกเราไปมา ฉันลืมเรื่องกฏบ้าๆนั่น เพราะตั้งใจจะขอเธอคบในคืนวันคริสมาสแบบผู้ชายปกติที่ชอบผู้หญิงคนนึงจริงๆ และเธอก็ชอบฉันโดยที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเป็นใคร และมันก็แน่นอนที่เธอไม่ได้มองฉันที่หน้าตา แต่ทุกอย่างมันดันผิดแผนไปหน่อย มีเรื่องบังเอิญที่ทำให้เธอมาเจอกับฉันก่อน ด้วยที่เธอเป็นผู้หญิงที่แสนอ่อนโยน และใจดี ช่างแตกต่างกับตัวฉัน สิ่งที่คิดขึ้นมาในหัวคือ ฉันไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้ต้องมาเสียใจให้คนอย่างฉัน ก็เลยเผลอพูดกฏบ้าๆนั่นออกไป เพื่อให้เธอเกลียด แต่เธอกลับบอกว่าฉันเป็นคนดี ที่บอกกับผู้หญิงทุกคนแบบนั้นก่อน ตอนนั้นแหละที่ฉันชัดเจนกับตัวเองแบบสุดๆว่า ฉันชอบเธอ เธอเห็นฉันในแบบที่ตัวฉันเองก็ยังไม่เคยรู้ ขอบคุณนะ

มิยาโกะที่ฟังเรื่องทั้งหมดที่กลั่นออกมาจากใจจริงๆของคนที่ไม่เคยรู้จักรักใครแบบนั้น ก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว ตาทั้งสองข้างมีสีแดงก่ำกับริมฝีปากที่กัดเอาไว้เหมือนกับว่ากำลังฝืนไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา แต่ก็ห้ามไม่ไหว น้ำตาที่ถูกกลั้นเอาไว้ ไหลลงมาอาบแก้มทั้งสอง ผ่านแว่นที่เธอสวมอยู่

มิยาโกะ: ขอโทษด้วยนะคะ ทั้งๆที่ตั้งใจว่าจะไม่ร้องไห้แล้วแท้ๆ

รัน: ทำไมละ ก็เธออยากร้องไห้ออกมาไม่ใช่หรือไง

มิยาโกะ: ก็คุณคิมุระเคยบอกว่าไม่ชอบผู้หญิงที่ขี้แงน่ะค่ะ

รันหัวเราะเบาๆแล้วยิ้มออกมาแบบรู้สึกเอ็นดู

รัน: ถ้าเธออยากร้องไห้ตอนไหนอยากอ่อนแอแค่ไหน เธอทำต่อหน้าฉันได้ทุกเมื่อนะ ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม เธอไม่ต้องพยายามเปลี่ยนอะไรเพราะคำพูดจากคนไม่ดีอย่างฉันหรอก ฉันต่างหากที่ต้องปรับปรุงตัวเอง เธอยังไม่ต้องเชื่อสิ่งที่ฉันพูดทุกอย่างก็ได้ เพราะฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็น

มิยาโกะ: ที่เคยบอกว่าไม่ชอบให้ความสำคัญกับเรื่องวันสำคัญต่างๆ ทั้งเรื่องวันครบรอบ หรือเทศกาล งั้นเรามาเริ่มจากให้ความสำคัญกับวันพวกนั้นด้วยกันนะคะ เช่นวันวาเลนไทน์ในเดือนหน้า

รัน: หึหึ เธอนี่ก็ร้ายเหมือนกันนะ แถมโลภอีกต่างหากเพราะเธอกำลังชวน คิมุระ รันทำเรื่องที่เค้าไม่ชอบอยู่

มิยาโกะ: เอ๊ะ ขะ..ขอโทษด้วยนะคะ เพราะฉันเผลอได้ใจไปหน่อยก็ละ...เล..ย.

ก่อนที่จะพูดจบประโยคมือที่ใหญ่ก็จับแขนพร้อมกับดึงเบาๆทำให้ทั้งตัวของมิยาโกะเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดแบบไม่ทันตั้งตัว

รัน: ฉันล้อเล่น ถ้าเป็นเธอไม่ว่าอะไรฉันก็อยากทำด้วยทั้งนั้นแหละ ขอแค่เป็นเธอมิยาโกะ

มิยาโกะ: [นี่คือเรื่องจริงที่ถึงจะเหมือนกับว่าฝันไป แต่ก็อยากยืนกอดคุณคิมุระแบบนี้นานๆจัง]

ณ ร้านฮายาชิแฟมมิลี่

หลังจากที่ฉันกับซาคุยะถึงโตเกียวซาคุยะก็ขอกลับบ้านเพื่อไปดูคุณน้า ส่วนฉันพอถึงที่ร้านก็ยุ่งกับการช่วยพี่เคียวทำนู้นทำนี้จนได้เวลาพัก แทนที่ฉันจะเดินเข้าครัวเพื่อไปดื่มน้ำ แต่พอรู้ตัวอีกทีก็เดินขึ้นบันไดมาด้านบนนี้ซะแล้ว... พอมองเข้าไปในห้องของเรียวก็รู้สึกอุ่นใจที่ข้าวของของเรียวยังอยู่ คงจะออกไปไหนสักที่ละมั้ง นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดในวันแรกหลังจากไปต่างจังหวัดกับซาคุยะ สองสามวันผ่านไปจนเปิดเทอม ข้าวของของเรียวที่อยู่ในห้องมันก็ยังคงอยู่ตรงนั้น ที่เคยคิดไว้ว่าเดี๋ยวเรียวก็คงกลับมา กลายเป็นว่าฉันคิดไปเองเพราะเรียวไม่ได้กลับมาอีกเลย แม้กระทั่งโรงเรียน หรือชมรมที่สำคัญกับเรียวขนาดนั้น ฉันลองเดินไปทุกที่่ที่คิดว่าเรียวน่าจะไป ทั่งสนามบอล, แฟมมิลี่มาร์ท, ร้านอาหารที่เรียวเคยชวนเราไปกิน... แต่ก็ไม่เลย เรียวไม่ได้อยู่ที่นั่นเลย...

ซาคุยะ: ทำอะไรอยู่หรอ

นานามิ: อ๊ะ ซาคุยะ ป่าวนิ

ซาคุยะ: ฉันเริ่มจะหึงแล้วนะ

นานามิ: เอ๊ะ ทำไมถึงหึงละ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ

ซาคุยะ: ก็ที่เธอทำอยู่นี่ไง ทำมาจะอาทิตย์นึงละ

นานามิ: ฉันทำอะไรหรอ

ซาคุยะ: ที่เธอชอบขึ้นมายืนมองหน้าห้องไอ้เรียวไง

นี่ฉันขึ้นมาชั้นบนอีกแล้วหรอ... มายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ แล้วที่ว่าทำแบบนี้มาจะอาทิตย์นึงแล้ว เป็นเรื่องจริงอย่างนั้นหรอ

ซาคุยะ: ไอ้รันโทรไปหาแม่หมอนั่นแล้ว ไอ้เรียวมันกลับบ้านน่ะ

นานามิ: แต่ว่านี่ก็ผ่านมาสองอาทิตย์แล้วนะ แถมยังเปิดเทอมมาอีกจะเกือบอาทิตย์นึงแล้วด้วย โทรศัทพ์มือถือก็ปิด ไม่บอกอะไรใครไว้เลย แถมไม่ได้ลาเซ็นเซย์ด้วย ชมรมก็ไม่ได้เข้าซ้อม ทำไมถึงทำอะไรไม่คิดแบบนี้นะ

ซาคุยะ: ...

นานามิ: เอ่อ ขะ...ขอโทษนะซาคุยะอยู่ดีดีมันก็หงุดหงิดน่ะ

ซาคุยะ: ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วงหมอนั่น แต่เธอกำลังทำให้ฉันหงุดหงิดเธอแทน

นานามิ:เอ๊ะ ทำไมหรอ

ซาคุยะเดินเข้ามาใกล้่จนทำให้หลังของฉันชนกับกำแพง แขวที่ยาวของซาคุยะนั้นวางแนบไปกับกำแพงใกล้หน้าของฉัน แถมสีหน้าของซาคุยะก็เริ่มนิ่งลง คงโกรธจริงๆนั้นแหละ แต่ฉันก็แค่เป็นห่วงเรียวเฉยๆไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย ก็เพราะเรียวเป็นเพื่อนที่ดีของเรานี่

นานามิ: จะ..จะยืนจ้องฉันแบบนี้อีกนานไหมเนี่ย

ซาคุยะ: เธอเป็นของฉันแค่คนเดียว อย่าเป็นห่วงใครออกนอกหน้าขนาดนี้อีก

นานามิ: แต่ว่าเรียวเป็นเพื่อนของฉันนะ เป็นเพื่อนของซาคุยะเหมือนกันทำไมถึงจะห่วงไม่ได้ ใครจะไปใจแข็งเท่าซาคุยะกันละ หรือซาคุยะไม่เป็นห่วงเรียวเลยงั้นหรอ ใจดำเกินไปแล้วนะซาคุยะ

แผ่นหลังที่เดินออกไปของซาคุยะโดยที่ไม่พูดอะไรเลยสักคำ ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูก นี่ฉันพูดแรงเกินไปงั้นหรอ ทั้งๆที่ฉันแค่เป็นห่วงเรียวแท้ๆ ทำไมต้องหึงและโกรธขนาดนั้นด้วย

ในขณะที่ฉันกำลังเดินลงไปช่วยพี่เคียวเก็บร้านแต่แล้วจู่ๆก็โดนเอริกะเรียกไปคุยด้วยซะก่อน

เอริกะ: ทะเลาะกับพี่ซาคุยะหรอ

นานามิ: อื้ม ฉันเป็นห่วงเรียวมากไปหน่อยเลยเผลอพูดอะไรไม่ดีออกไปน่ะ
เอริกะ: งั้นหรอ เช่นอะไรละ

นานามิ: ก็ซาคุยะดูโกรธที่ฉันเป็นห่วงเรียวมากไป ฉันเลยพูดไปว่า ซาคุยะใจดำน่ะ

เอริกะ: เป็นงี้เองสินะ ถ้าฉันเป็นพี่ซาคุยะก็จะโกรธเธอมากเหมือนกัน

นานามิ: เอ๊!! ไหงเป็นงั้นละ

เอริกะ: เธอน่าจะรู้นิสัยพี่ซาคุยะดีนิ เค้าเก็บความรู้สึกเก่งจะตายไป อีกอย่างพี่เรียวเป็นเพื่อนรักของพี่ซาคุยะนะ เธอคิดว่าพี่ซาคุยะจะอยู่เฉยไม่เป็นห่วงอย่างนั้นหรอ พี่ซาคุยะน่ะ ไปทำเรื่องลาให้พี่เรียวเผื่อที่พี่เรียวจะได้ไม่โดนห้ามเข้าสอบ แถมยังขับรถไปบ้านพี่เรียวมาแล้วด้วย บ้านพี่เรียวน่ะไม่ใช่ใกล้ๆนะ ที่พี่เค้าดูสบายใจ เพราะเค้ารู้แล้วไงว่าไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง คนที่สร้างปัญหาน่ะพี่เรียวต่างหาก เธอเองก็ควรจะทำอะไรสักอย่างกับคำพูดเธอนะ

เฮ้ออออ ฉันนี่มัน!! ลืมคิดไปได้ไงนะว่าถ้าเป็นซาคุยะคงไม่อยู่เฉยๆแน่ ดันเผลอไปพูดว่าซาคุยะไม่ห่วงเพื่อนแถมใจดำอีก นานามิเอ้ยยยย!!!!!

ที่เอริกะพูดว่าเรียวสร้างปัญหา เหตุมันคงมาจากฉันสินะ เห้อออ
ฉันจะไปเจอหน้าซาคุยะยังไงดีละ เห้ออออออออออออ



วันต่อมา....
นานามิ: กลับมาแล้วค่ะ

เคียว: กลับมาแล้วหรอ เออนินานามิ หมอนั่นบอกให้เธอขึ้นไปหาน่ะ

นานามิ: เอ๊ะ ซาคุยะหรอคะ?

เคียว: ชั้นสามนะ

นั้นมันชั้นห้องนอนเรียวนิ
…………………………………….
ฉันเดินขึ้นมาจนเกือบถึงหน้าห้องเรียวทั้งที่วันนี้คิดว่าคงไม่ขึ้นมาแล้วแท้ๆ เอ๊ะประตูห้องเปิดอยู่ หรือว่า.... เรียวจะกลับมาแล้ว!

ซาคุยะ: อ้าวมาแล้วหรอ โทษที่นะที่วันนี้กลับมาก่อนพอดีต้องรีบกลับมาเก็บของน่ะ

นานามิ: เก็บของ?

ซาคุยะ: ของไอ้เรียวน่ะ จะไปด้วยกันไหม

นานามิ: เอ๊ะ ไปไหนหรอ

ซาคุยะ: บ้านมันน่ะ มันวานให้เก็บเอาไปให้มันหน่อย เธอเป็นห่วงมันไม่ใช่หรอ อยากไปเจอมันด้วยกันไหมละ

นานามิ: เอ่อ.. ไม่ล่ะ แค่รู้ว่าไม่ได้เป็นอะไรก็สบายใจแล้วล่ะ ซาคุยะ คือเรื่องเมื่อวานนี้น่ะ ฉันขอโทษนะ ฉันควรจะรู้จักซาคุยะดีแท้ๆ แต่กลับ...

ซาคุยะ: รู้ตัวก็ดีแล้ว ฉันกลับมาค่อยมาเคลียร์กัน อย่าหนีไปละ

นานามิ: อื้ม ขับรถดีดีนะ

………………

ก่อนหน้านี้ยังสบายใจที่เรียวไม่ได้เป็นอะไรอยู่เลย ทำไมอยู่ๆตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้ละ นานามิ ทั้งๆที่คิดว่าอีกเดี๋ยวเรียวก็กลับมาพร้อมกับเสียงหัวเราะ เหมือนคนที่ไม่เคยทุกข์แบบนั้นแท้ๆ............ นี่เรียวกำลังจะหายออกไปจากชีวิตเราแล้วหรอ... แต่ก็คงดีแล้วแหละนะให้เป็นแบบนี้แหละดีแล้ว....





-THANK FOR WATCHING-




คุยกันซักนิดนะคะ รีดเดอร์ที่น่ารักทั้งหลาย

ผ่านมาอีกเกือบ3ปีแล้วสินะ รีดเดอร์ทุกกคน
.......................

ถ้าหากการทำแบบนิยายของเรายังพอทดแทนได้บ้าง
ลองเม้นบอกกันมานะ
____________________________________________________


คิดถึงเว็บมาก ก และคิดถึงละครมาก
อยากให้ทุกคนกลับมาอ่านละครเรื่องนี้กันนะคะ

ถ้าทำแบบนิยายทดแทนไปก่อนแล้วทุกคนโอเคก็เจอกันในตอนหน้าได้เลยยย

สุดท้าย ขอขอบคุณทุกคน ทุกคอมเม้นท์ ที่ยังติดตามกันมาจนถึงวันนี้

หวังว่าจะยังไม่ลืมกันนะคะ
ติดตามตอนต่อไปได้เลย







ตรงนี้ขอบอกรายชื่อในแต่ละตอนตั้งแต่ตอน1-16 นะคะ

ch.1 สถานที่ใหม่
ch.2 คนที่อยากเจอ
ch.3 สมาชิกใหม่
ch.4 สร้อยที่แท้จริง1 กุญแจสีแดง
ch.5 นักเรียนใหม่
ch.6 กอบกู้ชมรมดนตรี
ch.7 ความสุขอันแสนสั้น
ch.8 unbelievable love guy 1 (beginning)
ch.9 หมดโอกาส
ch.10 หิมะแรกในคืนวันคริสมาสอีพ
ch.11 งานดอกไม้ไฟในวันปีใหม่
ch.12 สร้อยที่แท้จริง2 กุญแจสีม่วง
ch.13 あなたが すきです (อะนะตะ ก๊ะ สึกิ เดส) ฉันชอบเธอ
ch.14 unbelievable love guy 2 (End // Vengeance)
ch.15 มิตรภาพ
ch.16 You are my favorite book


เจอกันตอนหน้าคะ รัก



แก้ไขล่าสุดเมื่อ 2019-11-30 22:57:43


コーテイ

ลงข้อความได้เฉพาะสมาชิก
ต้องสมัครเป็นสมาชิกและ login เข้าสู่ระบบก่อนถึงจะสามารถลงความเห็นได้
เข้าสู่ระบบสมัครสมาชิก